VIII Zstąpienie Chrystusa do otchłani i uwolnienie ojców

I stało się, gdy Jan jeszcze mówił, że zadrżała otchłań w swych fundamentach, a ciemność została poruszona jak zasłona targana wiatrem. Rozległ się głos potężny, a światło, jakiego nie znano w głębinach, przeniknęło mrok.

Wtedy Pan zstąpił do otchłani, nie jako więzień, lecz jako Zwycięzca. Przyszedł nie związany, lecz wolny, nie w słabości, lecz w mocy.

I rzekł:

Powstańcie, wy, którzy śpicie⁴,
i wyjdźcie z ciemności.
Nie stworzyłem was dla śmierci,
ani nie przeznaczyłem do niewoli.
Jam jest Ten, który byłem obiecany.
Jam jest potomek niewiasty,
który miażdży głowę węża.
Jam jest Ten, o którym mówili prorocy
i którego wyczekiwali sprawiedliwi.
A gdy to powiedział,
skruszył bramy otchłani
i połamał rygle,
a więzy zostały zerwane jak nić.

⁴ W wariantach rozszerzonych mowa Chrystusa bywa znacznie dłuższa – zob. Aneks [A4].

Wtedy Adam padł na twarz i zawołał:

Oto Ten, przez którego przyszło życie,
tak jak przeze mnie przyszła śmierć.
Panie, wspomniałeś na swoje miłosierdzie.

A wszyscy ojcowie i prorocy oddali pokłon Temu, który przyszedł ich wyzwolić, i radowali się wielką radością. I Pan wyprowadził ich z otchłani,⁵ prowadząc jak pasterz swoją trzodę, ku światłu, które nie zna zachodu.

⁵ W wariantach rozszerzonych występuje wyliczenie wyzwolonych postaci – zob. Aneks [A5].