[A2] Spór Ojców z Otchłanią

A gdy ojcowie święci tak narzekali, odezwała się Otchłań, jakby miała własny głos, i rzekła:

Czego chcecie, którzy siedzicie w moich cieniach?
W moje bramy weszliście,
a kto raz do mnie należy, temu nie ma wyjścia.
Jestem domem milczenia,
jestem więzieniem wszystkich pokoleń.
Królowie i żebracy są tu równi,
a nikt nie ma nade mną władzy.
Wy mówicie o obietnicy,
lecz ja widzę tylko wasze oczekiwanie.
Wy mówicie o światłości,
lecz tu jest tylko noc.
Jeśli ktoś zstąpi do mnie,
musi uznać moje prawo.
Jeśli ktoś wejdzie w moje progi,
niech nie liczy na wolność.

Wtedy odezwali się ojcowie sprawiedliwi:

Nie chwal się, Otchłani,
bo twoja moc jest cudzym wyrokiem, nie twoją zasługą.
Nie z własnej siły trzymasz więźniów,
lecz dlatego, że Bóg dopuścił to na czas.
Nie jesteś wieczna,
choć mówisz, jakbyś była bez końca.
Nie jesteś panią życia,
choć panujesz nad umarłymi.
Przyjdzie Ten,
który ma klucz Dawida,
i otworzy to, czego ty nie zamkniesz,
i zamknie to, czego ty nie otworzysz.