II. Lament Adama i odpowiedź ojców
Wtedy Adam, ojciec wszystkich ludzi, odpowiedział tym, którzy go obwiniali, i rzekł:
Słusznie mnie oskarżacie, synowie moi, bo przeze mnie przyszła na was kara. Ja bowiem usłuchałem głosu niewiasty, a nie zachowałem przykazania Pana. Dla jednej rozkoszy utraciłem światłość raju i przekazałem wam dziedzictwo bólu.
Lecz nie ja jeden zgrzeszyłem. Każdy, kto narusza wolę Najwyższego, powiększa ciężar tej otchłani. Ja byłem początkiem upadku, lecz wy byliście jego dopełnieniem.
Na te słowa odezwali się ojcowie sprawiedliwi:
Nie usprawiedliwiamy siebie, Adamie, lecz w tobie był korzeń, z którego wyrosła nasza niedola. Tobie dana była wolność bez cierpienia, nam zaś przyszło dziedzictwo łez.
Oby Pan wspomniał na swoje miłosierdzie, oby zesłał Zbawcę, który skruszy bramy otchłani, abyśmy nie trwali wiecznie w tym więzieniu, gdzie nadzieja jest jak gasnący płomień.2
2 W wariantach rozszerzonych pojawia się spór Ojców z Otchłanią oraz narada Otchłani i Szatana – zob. Aneks [A2]–[A3].
Poprzednie kazanko
Następne kazanko









Co o tym myślisz?
Jeśli spodobał Ci się ten referat i pobudził Cię do przemyśleń, podziel się tym w komentarzu lub pisząc do mnie. Jeśli dzięki temu artykułowi udało Ci się spojrzeć na tą kwestię z innej perspektywy to spełnił on zamierzony cel. Jeśli po lekturze skłaniasz się do zmiany swoich poglądów lub utwierdziłeś się w swoich przemyśleniach, które są sprzeczne z moimi to również chwała Bogu. Pomóż i mi znaleźć prawdę, dzieląc się ze mną i innymi czytelnikami swoimi argumentami na ten temat.