VI. Lament Dawida i sprawiedliwych królów

Po nich wystąpił Dawid, król i prorok, a wraz z nim królowie, którzy starali się rządzić według woli Pana, i mówili:

Dawid rzekł:

Ja śpiewałem Panu na harfie
i wysławiałem Go psalmami w dzień i w nocy.
Znałem radość zwycięstwa
i gorycz własnego grzechu.
Wołałem z głębi:
«Nie zostawisz mojej duszy w otchłani»
— a jednak oto jestem w miejscu ciszy,
czekając na spełnienie własnych słów.
Widziałem w duchu Sprawiedliwego,
którego ręce i nogi będą przebite,
którego szaty będą dzielone losem,
a jednak którego Pan nie opuści.
Śpiewałem o Nim,
lecz nie ujrzałem Go za życia.
Teraz zaś czekam,
aby pieśń stała się czynem.

I odezwali się inni królowie:

Nam powierzono lud i miecz,
lecz nie dano mocy nad śmiercią.
Staraliśmy się strzec prawa,
a mimo to zeszliśmy do ciszy.
Korona nie otwiera bram otchłani,
a władza nie skraca nocy.
Jeden tylko Król jest zdolny
złamać berło śmierci.

I wszyscy razem mówili:

Oby nadszedł Król obiecany,
potomek Dawida według ciała,
a Pan chwały według mocy,
aby królestwo śmierci zostało obalone.