U podstaw chrześcijaństwa, tego oryginalnego, biblijnego, a nie powszechnego, religijnego, znajduje się indywidualne, oddolne poszukiwanie Boga, wolne od argumentów z autorytetu, mitów, baśni i dogmatów. Rodzimowierstwo, jako prosta, wyprowadzona z obserwacji natury wiara w Boga to postawa, do której zachęca nas również nauka Chrystusa. Biblia daje nam jednak daleko szerszy obraz Boga, który stał się człowiekiem, by poddać się ocenie każdemu człowiekowi indywidualnie. Pogaństwo wg katolików Kiedy byłem katolikiem,
Ufaj Panu
Kategoria "Czego Biblia uczy?"
Kilka tygodni temu wydałem polskie tłumaczenie Księgi Henocha, które w wersji online i papierowej w krótkim czasie dotarło do ponad 10.000 odbiorców, co świadczy o ogromnym zainteresowaniu. Zachęcam do zapoznania się z całą zawartością tego apokryfu, gdyż jest to dzieło wpływowe i często utożsamiane z Biblią. Popularności temu zwojowi nadaje fakt, że Paweł cytuje Henocha w Nowym Testamencie. Czy Paweł cytuje Henocha? Czy apostoł Paweł cytuje Henocha? Tak. Ale czy Paweł cytuje Księgę
Spisane w Księdze Rodzaju historie przekazywane były w tradycji ustnej od zarania dziejów, o czym świadczyć może to, że podobne historie opisują najstarsze dzieła ze wszystkich krańców ziemi. Biblia nośnikiem pamięci całej ludzkości Historie pierwszych ludzi były powszechnie znane wśród ludów Mezopotamii, o czym świadczą sumeryjskie i akadyjskie mity. Raj – nieskazitelną, dziewiczą ziemię, gdzie nie ma chorób ani śmierci – znajdujemy jako Dilmun w utworze
Wybitny wokalista i kompozytor King Diamond na pytanie “Czy naprawdę jesteś satanistą?” odpowiada “Najpierw powiedz mi, co znaczy dla ciebie satanista, bo inaczej nie jestem w stanie odpowiedzieć ci zgodnie z prawdą”*. Nie zabija on rytualnie kotów, ani nie klęka przed szatanem jak stereotypowi, mityczni szataniści, którzy wydają się istnieć tylko w pospolitych wyobrażeniach. “To obłęd i czyste szaleństwo” – mówi o takim satanizmie muzyk. Diamond wyznaje filozofię opisaną w Biblii Szatana, w której LaVey powiela
W Ewangelii Mateusza (6:9-13) zacytowane są inne słowa Jezusa, niż w Ewangelii Łukasza (11:2-4). Łukasz opisuje inną sytuację, kiedy Jezus nie wygłasza mowy przed tłumem, ale kiedy się modli jest poproszony przez uczniów, by nauczył ich jak się mają modlić. Jezus streszcza słowa popularnej dziś modlitwy pozostawiając nienaruszoną jej strukturę. Pierwszy ewangelista opisuje modlitwę bardziej szczegółowo, drugi ją streszcza. Dzięki temu zabiegowi możemy wiedzieć,
Lucyfer, Azazel czy Samael to ikony literatury i popkultury. Demoniczne postacie, które w dość spójnej formie przewijają się w filmach, grach, muzyce i książkach. Można je spotkać, o dziwo, wszędzie tylko nie w Biblii. Skąd więc wzięły się mity o tych upadłych aniołach? Lucyfer w Biblii Geneza słowa Lucyfer wywodzi się z łaciny, a dokładniej z pierwszego łacińskiego przekładu Biblii pt. Wulgata. W tłumaczeniu tym, które dominowało w ciemnych wiekach, w Księdze Izajasza 14:12, znajduje się
List do Hebrajczyków został napisany, wbrew pozorom, nie po hebrajsku, ale po grecku. Dlaczego? Ponieważ większość hebrajczyków już od kilkuset lat posługiwało się wówczas Greką. Hebrajski znali tylko hardkorowcy, jak Kaszubi z Kościerzyny i Luzina, którzy do dzisiaj władają biegle językiem kaszubskim. Z tego powodu w III wieku przed Chrystusem Żydzi przetłumaczyli Stary Testament na grecki, dzięki czemu w starogrece zachowała się cała Biblia, a w Nowym Testamencie mamy spójne odpowiedniki greckich i hebrajskich
Zbliża się Wielkanoc – czas radości i nadziei, ale też tradycji. W centrum świątecznych zwyczajów znajduje się ceremonialne błogosławienie pokarmów. Chodzenie ze święconką to jedna z najbardziej rozpowszechnionych praktyk religijnych w Polsce – celebrowana nie tylko przez katolików, ale też przez tych, którzy z Kościołem nie mają nic wspólnego. To dobra okazja, by zadać sobie pytanie: czym właściwie jest błogosławienie? I czy rzeczywiście ma coś wspólnego z Biblią, na której – przynajmniej z założenia – ta tradycja się opiera? Błogosławienie
To szczęście żyć w rejonie, w którym doświadczać można czterech pór roku. Mamy malowniczą, baśniową zimę, po której w bardzo wymowny sposób natura się odradza. Jeszcze spod śniegu, wczesną wiosną, wyrastają kolorowe krokusy, a zwierzątka budzą się z zimowego snu. Następnie przychodzi lato, upalne i bezrefleksyjne, z rozpieszczającym nas słońcem, które pozwala nam skwierczeć na plaży. Kolorowa jesień, mglista, nostalgiczna, po której szczególnie widać, że jest to sezon również w naszym sercu.
Spacerując ostatnio po dolnym Sopocie wpadłem w zadumę na widok luterańskiego kościoła. Jest to duży, szary gmach w typowo chrześcijańskim stylu architektonicznym. Pomimo szczytu sezonu turystycznego i w kontraście do tętniących w okolicy lokali, budynek był pusty i zamknięty. Podobnie zresztą wyglądają inne religijne sarkofagi: protestanckie, katolickie, ewangelikalne, synagogi i meczety. Wielki budynek z grubymi murami i kratami w oknach. Zimny w środku, pusty, ciemny i martwy. Przypomina raczej grobowiec, niż
Popularne
Tematy
[…] Moja teoria wyłania się sama po zapoznaniu się z referacikiem “Jezus raczej nie jest panem szabatu. Panem szabatu jest człowiek.“. […]