IV. Lament patriarchów: Noe, Abraham, Izaak i Jakub

Po nich wystąpili patriarchowie, na których opierała się obietnica, i mówili kolejno, każdy według swego doświadczenia.

Noe rzekł:

Ja, który znalazłem łaskę pośród zepsutego świata
i zostałem zachowany wśród wód zagłady,
oto teraz przebywam w ciemności wraz z innymi.
Ocalałem, gdy ziemia została oczyszczona,
a jednak nie oglądam jeszcze nowego stworzenia.
Arka była znakiem wybawienia,
lecz spełnienie znaku zostało odłożone.

Abraham rzekł:

Mnie dano obietnicę potomstwa jak gwiazdy nieba
i ziemi, która miała być dziedzictwem na wieki.
Wyruszyłem, nie wiedząc dokąd idę,
wierząc słowu, którego nie widziałem.
Teraz zaś ja, przyjaciel Boga,
siedzę w cieniu śmierci i czekam.
Nie wątpię jednak w obietnicę,
bo Ten, który ją dał, jest wierny.

Izaak rzekł:

Ja zostałem związany na ołtarzu,
a nóż był już podniesiony nad moim sercem.
Bóg mnie oszczędził i dał baranka na ofiarę,
czyniąc znak przyszłych rzeczy.
Lecz znak nie jest jeszcze spełnieniem.
Ofiara była zapowiedzią,
a Ten, który ma być prawdziwą ofiarą,
jeszcze nie przyszedł.

Jakub rzekł:

Ja widziałem drabinę sięgającą nieba
i aniołów wstępujących i zstępujących.
Wiedziałem, że Bóg jest obecny,
choć miejsce było pełne lęku.
Teraz zaś jesteśmy u stóp tej drabiny,
lecz jeszcze nie wchodzimy po niej w górę.
Czekamy na Tego,
który uczyni przejście otwartym.