V. Lament Mojżesza i proroków

Wtedy wystąpił Mojżesz, sługa Pana, a wraz z nim prorocy, którzy przemawiali w Jego imieniu, i rzekli:

Mojżesz powiedział:

Ja widziałem Boga w płonącym krzewie
i słyszałem Jego imię, którego nie wolno wypowiedzieć.
Wyprowadziłem lud z domu niewoli
i przeprowadziłem go przez morze suchą nogą.
Dałem Prawo, zapisane palcem Bożym,
aby lud wiedział, jak żyć.
Lecz Prawo nie otworzyło bram otchłani
i nie wybawiło nas z cienia śmierci.
Znam sprawiedliwość,
lecz jeszcze bardziej znam obietnicę miłosierdzia.

Po nim odezwali się prorocy:

My mówiliśmy do ludu twardego karku
i zapowiadaliśmy dzień Pana.
Jedni z nas byli wyśmiani,
inni prześladowani,
jeszcze inni zabici.
Widzieliśmy przyszłość jak przez zasłonę:
narodziny sprawiedliwego,
cierpienie niewinnego,
chwałę, która przyjdzie po bólu.
Zapowiadaliśmy światło,
a sami trwamy w ciemności.
Lecz wiemy, że słowo Pana nie kłamie
i że czas wypełnienia jest bliski.

I wszyscy razem wołali:

Oby Ten, którego zapowiadaliśmy,
przyszedł już teraz.
Oby rozdarł zasłonę otchłani
i wyprowadził nas ku światłu,
aby proroctwo nie pozostało bez spełnienia.