Rozdział 9 – Znaki końca, pustynia Arfad i niewiasta w żałobie
1. Odpowiedział mi: „Oblicz sam, a gdy ujrzysz spełnienie części znaków, które ci wskazałem,
Przypis translatorski
Jedna z wersji arabskich przekazuje jedynie końcową część wersetu 1.
2. wiedz wtedy, że nadszedł wyznaczony czas, w którym Najwyższy ma zbadać świat, który stworzył.
3. Gdy trzęsienia ziemi ukażą się w każdym kraju; gdy ludy będą wzburzone, narody pomieszane; gdy królowie będą walczyć, a książęta zostaną przerażeni,
4. wiedz wtedy, że Najwyższy mówił o tym wszystkim przed czasem.”
Przypis translatorski
Jedna wersja arabska dodaje: „Albowiem Ja, Pan, mówiłem od początku świata, abyś poznał to, co minęło, i to, co nastąpiło”.
5. „Jak wszystko, co istnieje na świecie, ma swój początek w słowie, a swój koniec w objawieniu,
Przypis translatorski
W jednej wersji arabskiej werset 5 jest połączony z następnym i ma zmienione brzmienie: „Czasy, które zapowiedziałem, zostaną poznane w chwili ich przeminięcia”.
6. tak też świat Najwyższego ma swój początek w mowie, znakach i mocy, a swój koniec w czynie i cudzie.
7. Ten, kto się zbawi i zdoła ujść dzięki swoim uczynkom i wierze, w którą wierzy,
Przypis translatorski
Pierwszej części wersetu 7 brak w jednej z wersji arabskich.
8. ten uniknie mąk, o których ci mówiłem, ujrzy życie na ziemi i w granicach, które poświęciłem sobie poza tym światem.
Przypis translatorski
Końcowej części wersetu 8 oraz całego tekstu aż do wersetu 13 brak w jednej z wersji arabskich.
9. Wtedy, ujrzawszy to, zasmucą się ci, którzy wzgardzili moimi nakazami; ci, którzy zaniedbali moją sprawę i mną wzgardzili, będą dręczeni przez sąd.
10. Wtedy wszyscy, którzy nie znali mnie za swego życia, podczas gdy ich chroniłem;
11. wszyscy, którzy wynosili się przeciw mnie, choć byli wolni,
12. i dla których moja cierpliwość była otwarta — ci, którzy mnie nie poznali, lecz mnie lekceważyli, będą musieli poznać mnie po swojej śmierci.
13. Ty zaś nie pytaj, jak grzesznicy będą sądzeni, lecz pytaj, jak sprawiedliwi będą żyć w swoim świecie, bo z ich powodu on istnieje.”
14. Odpowiedziałem mu tymi słowami:
15. „Powiedziałem dawniej i mówię ponownie: tych, którzy zginą, będzie więcej niż tych, którzy będą żyć,
16. tak jak fala przewyższa kroplę.”
17. Powiedział mi: „Jaka gleba, takie ziarno; jakie uczynki, taki wyrok; pole jest według rachuby swego rolnika; stosownie do swoich dni taki był świat,
Przypis translatorski
Wersje syryjska i łacińska dodają w wersecie 17: „Jakie kwiaty, takie barwy; jaki robotnik, taki zapach”. Wersety 17–18 są zmienione w jednej z wersji arabskich.
18. który przygotowałem, zanim zaistniał ich [świat], ten, w którym mieszkają; nie było wtedy nikogo, kto by mi się sprzeciwił, gdyż nikt nie istniał, absolutnie nikt,
Przypis translatorski
Jedna wersja arabska zastępuje werset 18 obrazem rolnika zbierającego plon na klepisku i analogicznym zgromadzeniem wszystkich stworzeń w świecie przyszłym.
19. po tym zaś, jak zostali stworzeni w przygotowanym świecie i przed wiecznym stołem, według prawa, w którym dla ich uczynków nie było śladu śmierci,
Przypis translatorski
Wersje łacińska, syryjska i jedna arabska mają w tym miejscu sens: „stali się przez swoje uczynki podlegli skażeniu”. Druga wersja arabska rozwija obraz czasu siewu i żniwa oraz świata przygotowanego na trud i pracę.
20. gdy spojrzałem na świat, zginął; wtedy byli dręczeni z powodu uczynków, które zasiali na ziemi.
Przypis translatorski
Basset zaznacza, że werset 20 jest całkowicie zmieniony w jednej z wersji arabskich.
21. Przyszedłem i zlitowałem się tylko nad bardzo nielicznymi; zachowałem dla siebie jedno ziarno winorośli i jedną gałązkę z gęstego lasu.
Przypis translatorski
Słów o zlitowaniu się jedynie nad bardzo nielicznymi brak w jednej z wersji arabskich.
22. Niech zginie ta mnogość istot stworzonych na próżno, a niech zostanie zachowane moje ziarno, gałązka, która z wielkim trudem się umocniła.
Przypis translatorski
Jedna wersja arabska ma: „Sprawię, że zginą […], i zachowam […]”; druga: „gdy reszta ludzi została zabrana i usunięta z powierzchni ziemi”.
23. Ty zaś, jeśli ponownie będziesz pościł i modlił się przez siedem dni,
24. jeśli pójdziesz na pustynię, gdzie nie zbudowano żadnego domostwa; jeśli będziesz jadł jedynie dzikie owoce; jeśli nie będziesz żywił się mięsem ani pił wina, mając za pokarm tylko owoce drzew,
25. módl się nieustannie do Najwyższego; przyjdę i będę z tobą mówił.”
26. Wtedy poszedłem na pustynię, której imię brzmi Arfad, jak mi nakazał; pozostałem na łące, żywiłem się dzikimi owocami, a to, co jadłem, nasycało mnie.
Przypis translatorski
Nazwa miejsca ma warianty: wersja łacińska — Ardat; jedna wersja arabska — Araab; druga wersja arabska — El-Mouchir.
27. Po siedmiu dniach, gdy leżałem w trawie, a moje serce było wzburzone jak poprzednio,
28. otworzyłem usta i zacząłem mówić przed Najwyższym, i rzekłem:
29. „Panie, mój Boże, ukazałeś się naszym ojcom na pustkowiu, w ziemi pustynnej, gdzie nie było ani lasu, ani trawy.
30. I powiedziałeś: «Izraelu, słuchaj mnie; [ty, nasienie Jakuba], nakłoń ucha ku mojemu głosowi.
Przypis translatorski
Członu „[ty, nasienie Jakuba]” brak w tekście etiopskim; Basset uzupełnia go na podstawie wersji syryjskiej, łacińskiej i jednej arabskiej.
31. Zasieję moje Prawo pośród was; wyda ono w was owoce i przez nie będziecie znamienici na tym świecie».
32. Lecz nasi ojcowie, otrzymawszy Prawo, nie zachowali go; nie pozostali po Twojej stronie. Owoc Prawa jednak nie zginął, gdyż nie było możliwe, aby zginął, skoro pochodzi od Ciebie.
Przypis translatorski
Końcowej części wersetu 32 brak w jednej z wersji arabskich.
33. Ci, którzy je otrzymali, zginęli, ponieważ nie zachowali tego, co zasiałeś pośród nich.
34. Takie jest bowiem Prawo: jak ziemia po przyjęciu nasienia, jak morze po przepłynięciu po nim statku, jak naczynie po umieszczeniu w nim pokarmu;
35. gdy nadchodzi czas zagłady — czy to dla tego nasienia, czy dla tego, co umieszczono w naczyniu — [wszystko to zostaje zniszczone, lecz to, co je przyjęło, pozostaje; z nami zaś nie jest tak samo.
Przypis translatorski
Fragment od drugiej części wersetu 35 do końca wersetu 37 nie występuje w tekście etiopskim; Basset podaje go w nawiasie kwadratowym na podstawie wersji łacińskiej, syryjskiej i obu wersji arabskich.
36. My, którzy otrzymaliśmy Twoje Prawo i zgrzeszyliśmy, giniemy wraz z naszym sercem, które je przyjęło.
37. Twoje Prawo nie ginie, lecz trwa w całej swojej chwale.]”
38. Potem spojrzałem własnymi oczami i ujrzałem po swojej prawej stronie kobietę, która płakała i wydawała głośne okrzyki; jej dusza była bardzo udręczona, jej szaty rozdarte, a głowa posypana popiołem.
39. Myśli, które mną targały, opuściły mnie; zwróciłem się ku niej i powiedziałem:
40. „Dlaczego płaczesz? Dlaczego twoja dusza jest udręczona?”
41. Powiedziała mi: „Zostaw mnie, mój panie; pozwól mi płakać nad samą sobą i pomnażać mój ból, ponieważ jestem bardzo smutna, a moja dusza jest udręczona.”
42. Odpowiedziałem: „Powiedz mi, kim jesteś?”
43. Odpowiedziała mi: „Byłam niegdyś bezpłodna, choć pozostawałam z moim mężem przez trzydzieści lat.
44. Nieustannie przez te trzydzieści lat modliłam się do Najwyższego dniem i nocą.
45. Po tych trzydziestu latach Pan wysłuchał swojej służebnicy, ujrzał mój smutek, wejrzał na moje utrapienie i mój ból i dał mi syna, z którego bardzo się radowałam, podobnie jak mój mąż i wszyscy mieszkańcy mojego miasta; i wysławiałam Pana.
46. Wychowywałam moje dziecko z wielkim trudem.
47. Gdy dorósł, ożeniłam go i urządziłam ucztę.”











Co o tym myślisz?
Jeśli spodobał Ci się ten referat i pobudził Cię do przemyśleń, podziel się tym w komentarzu lub pisząc do mnie. Jeśli dzięki temu artykułowi udało Ci się spojrzeć na tą kwestię z innej perspektywy to spełnił on zamierzony cel. Jeśli po lekturze skłaniasz się do zmiany swoich poglądów lub utwierdziłeś się w swoich przemyśleniach, które są sprzeczne z moimi to również chwała Bogu. Pomóż i mi znaleźć prawdę, dzieląc się ze mną i innymi czytelnikami swoimi argumentami na ten temat.