Newsy.

Według komunikatu ukraińskiego Kościoła zielonoświątkowego rosyjski atak 18 października około godziny 11 zniszczył budynek zboru „Dobra Nowina” w Kramatorsku. Wspólnota, prowadzona przez pastora Wiktora Pawenkę, działa w mieście od ponad trzydziestu lat.

W komunikacie przytoczono relację, że po ostrzeżeniu o wysokim ryzyku uderzenia pomieszczeń nie używano od sobotniego poranka. Miało to zapobiec ofiarom w porze, w której zwykle odbywają się nabożeństwa. Obiekt był już uszkodzony podczas ataku 30 czerwca.

Od początku pełnoskalowej wojny budynek służył również jako punkt pomocy: wydawano tam żywność, wodę i gorące posiłki, oferowano wsparcie psychologiczne i duchowe. Według relacji wspólnota rozpoczyna przenoszenie działalności. Informacja o okolicznościach ataku pochodzi od przedstawicieli Kościoła.

W dniach 14–16 października w Akrze odbył się dziesiąty światowy kongres World Assemblies of God Fellowship. Zgodnie z relacją ukraińskiej delegacji był to pierwszy kongres tej rodziny Kościołów zorganizowany w Afryce. Relacja mówi o ponad dziesięciu tysiącach uczestniczących przedstawicieli wspólnot.

Program obejmował spotkania plenarne, zajęcia dla pastorów, wymianę doświadczeń i wieczorne wydarzenia ewangelizacyjne. Wśród omawianych zagadnień były przygotowanie liderów, współpraca między Kościołami i przekazywanie Ewangelii w różnych krajach.

Organizatorzy przywołali również inicjatywę MM33, powiązaną z rokiem 2033. Jej deklarowanym celem jest wspieranie powstania miliona dodatkowych zborów. To zamierzenie uczestników ruchu, a nie liczba już utworzonych wspólnot. Dane o frekwencji pochodzą z relacji kościelnej delegacji.

16 października wydawnictwo Crossway opublikowało stronę z dokumentem „The Enduring Word”. Film prowadzi widza przez dzieje angielskich przekładów Biblii, od Nowego Testamentu Williama Tyndale’a z 1526 roku po współczesny English Standard Version.

Materiał towarzyszy dwóm rocznicom: pięciuset latom od wydania przekładu Tyndale’a i dwudziestu pięciu latom od pierwszej publikacji ESV w 2001 roku. Punktem odniesienia jest przekazywanie tekstu biblijnego kolejnym pokoleniom anglojęzycznych czytelników.

Film można obejrzeć za pośrednictwem strony wydawcy wskazanej poniżej. To dokument przygotowany przez organizację wydającą ESV, więc także jej własna opowieść o tradycji przekładu i miejscu tego wydania w historii. Nie jest informacją o nowym polskim tłumaczeniu.

Podczas zgromadzenia latynoamerykańskiego aliansu ewangelicznego w San José 15 października liderzy z Paragwaju, Kostaryki, Hiszpanii, Kolumbii i Urugwaju rozmawiali o ochronie dzieci i odpowiedzialności wspólnot. W relacji Christian Daily International opisano ich zgodne stanowisko przeciwko ukrywaniu przestępstw.

Przedstawiciel Kostaryki podkreślał konieczność zgłaszania czynów przestępczych i zaznaczał, że duszpasterska pomoc sprawcy nie znosi konsekwencji jego działania. Delegatka z Hiszpanii mówiła o szkoleniach zapobiegających nadużyciom i wymaganiu odpowiednich zaświadczeń od duchownych.

Przedstawiciel Urugwaju opowiedział o związku wyznaniowym, który opuścił miejscowy alians po tym, jak alians odmówił osłaniania pastora uznanego przez sąd za winnego molestowania dziewczynki. Są to deklaracje i przykłady przytoczone przez uczestników spotkania; sama relacja nie jest audytem skuteczności procedur w poszczególnych wspólnotach.

Caleb i Carina Beaty, baptystyczni misjonarze w Madrycie, opisali spotkania z osobami niewierzącymi w kawiarni i we własnym mieszkaniu. Korzystają z aplikacji Meetup, aby zapraszać na rozmowy o sensie życia, pięknie, cierpieniu i wierze. Zgodnie z ich relacją pięciu ateistów poznanych w ten sposób zaczęło uczestniczyć w domowej grupie biblijnej.

Podczas jednego ze spotkań dwaj uczestnicy poprosili o lekturę inną niż Ewangelie. Caleb zaproponował Księgę Koheleta. Jednego ze studentów poruszyła aktualność pytań stawianych przez dawny tekst. Po tej lekturze poprosił o kolejną książkę Biblii; prowadzący wskazali Hioba.

Relacja opublikowana przez International Mission Board 15 października opisuje trwające rozmowy i zainteresowanie tekstem biblijnym. Nie przedstawia pięciu uczestników jako nawróconych chrześcijan. Misjonarze podkreślają, że proces jest powolny i wymaga dalszego odpowiadania na pytania.

Reportaż „Christianity Today” z 15 października przedstawia The Hub, program Binghampton Development Corporation w Memphis. Organizacja została założona przez Christ Methodist Church. Przy przetwarzaniu dużych odpadów, między innymi materacy i opraw ulicznych lamp, zatrudnia osoby, którym trudno wrócić na zwykły rynek pracy.

Inspiracją są biblijne przepisy o pozostawianiu części zbiorów ubogim i przybyszom. Uczestnicy otrzymują wynagrodzenie oraz szkolenie i pomoc w stabilizowaniu codziennego życia. Program przygotowania zawodowego trwa od trzech do piętnastu miesięcy. Według reportażu Hub zatrudniał już ponad dwustu mieszkańców dzielnicy.

Tekst opisuje również ograniczenia przedsięwzięcia. Przywołane dane pięcioletnie wskazują, że 45 procent pracowników osiąga zakładany cel przejścia od wykluczenia do samodzielności. Reportaż odnotowuje także nawroty uzależnienia i ponowne konflikty z prawem. To opis konkretnej formy pomocy, z jej osiągnięciami i trudnościami.

Chrześcijański ośrodek Theos opublikował październikowy raport „Beyond Christian Nationalism”, oparty na badaniu 1765 dorosłych mieszkańców Wielkiej Brytanii. Autorzy analizują różne sposoby łączenia chrześcijaństwa z brytyjską tożsamością, życiem publicznym i polityką.

Raport wyodrębnia między innymi grupę skupioną na chrześcijaństwie jako części narodowej tożsamości oraz grupę silniej motywowaną własnymi przekonaniami religijnymi. Cotygodniowy udział w nabożeństwach deklaruje odpowiednio 13 i 31 procent badanych z tych grup. Podobne postulaty dotyczące miejsca chrześcijaństwa w kraju nie muszą więc oznaczać podobnej praktyki wiary.

Autorzy proponują bardziej precyzyjny opis niż traktowanie wszystkich takich postaw jako jednego, jednolitego ruchu. Wyniki odnoszą się do przebadanej populacji brytyjskiej i modelu kategorii zastosowanego w raporcie; nie są miarą wiary każdej osoby powołującej się na chrześcijańskie dziedzictwo.

W komunikacie z 8 października zarząd Evangelical Press Association ogłosił wynik głosowania nad nową nazwą. Spośród 244 oddanych głosów 57 procent poparło Christian Communicators Network, 42 procent chciało zachować dotychczasową nazwę, a jeden procent wstrzymał się od głosu.

Prezes Dwight Widaman zapewnił, że zmiana nie oznacza odejścia od ewangelikalnych przekonań, deklaracji wiary, standardów członkostwa ani kodeksu etycznego. Zarząd wiąże ją z dotarciem do szerszego środowiska osób zajmujących się komunikacją oraz z zaproszeniem młodszego pokolenia.

W liście podkreślono również, że sama nowa nazwa nie gwarantuje przyszłości organizacji: potrzebne mają być zaangażowanie członków, mentoring i osobiste zapraszanie kolejnych osób. Wiadomość dotyczy decyzji amerykańskiego stowarzyszenia mediów; nie jest zapowiedzią zmiany nazwy całego nurtu ewangelikalnego.

Europejski Alians Ewangeliczny uruchomił One People Network podczas październikowego spotkania Hope for Europe w Albanii. Sieć ma łączyć wspólnoty migrantów z miejscowymi Kościołami europejskimi. Koordynuje ją pochodzący z Nigerii pastor Israel Oluwole Olofinjana, od lat pracujący w Wielkiej Brytanii.

W rozmowie z Christian Daily International Olofinjana wskazał, że współdzielenie kościelnego budynku czasem zatrzymuje się na relacji właściciel–najemca. Nowa inicjatywa ma wspierać bliższe relacje: wspólne nabożeństwa, ewangelizację i przygotowanie liderów wielokulturowych społeczności.

Biblijnym punktem odniesienia jest Apokalipsa 7:9, z obrazem ludzi ze wszystkich narodów i języków. Koordynator mówił też o nieufności wobec migracji obecnej w samych zborach. Uruchomienie sieci jest początkiem przedsięwzięcia, a nie dowodem, że te napięcia zostały już rozwiązane.

W aktualizacji z 5 października Wycliffe Bible Translators przywołuje dane ProgressBible: pełna Biblia jest dostępna w 812 językach. To wzrost o pięć w porównaniu z poprzednim miesięcznym zestawieniem. Kolejne 1863 języki mają Nowy Testament, a 1515 — przetłumaczone fragmenty Pisma.

Te trzy kategorie są rozłączne: dany język uwzględniono tylko w jednej, zgodnie z zakresem dostępnego przekładu. Nie należy więc przedstawiać 1863 Nowych Testamentów jako dodatku obejmującego także wszystkie języki z całą Biblią.

Osobno zestawienie podaje 4444 języki, w których trwają prace tłumaczeniowe. Liczba obejmuje projekty na różnych etapach, także dotyczące języków z już dostępnymi częściami Biblii. To informacja o prowadzonych pracach, a nie o kolejnych 4444 gotowych przekładach. Dane opisują stan październikowego zestawienia.