Garabandal
Ostatnim naszym tematem będzie seria objawień maryjnych w małej hiszpańskiej wiosce San Sebastián de Garabandal w latach 1961–1965. Cztery dziewczynki twierdziły wówczas, że objawiają się im Matka Boża z góry Karmel oraz św. Michał Archanioł. Chociaż nie jest to potwierdzone przez kościół to poparcie ze strony św. Ojca Pio oraz św. Matki Teresy z Kalkuty stanowi najsilniejszy argument dla zwolenników uznania Garabandal jako miejsca kultu. Oboje byli głęboko przekonani o autentyczności tych objawień, osobiście wspierali wizjonerki i otwarcie zachęcali do przyjmowania orędzi z hiszpańskiej wioski.
W Garabandal dochodziło do zjawisk, które do dziś budzą ogromne kontrowersje i przerażenie u części obserwatorów. Dziewczynki podczas swoich widzeń wykonywały tzw. marsze ekstatyczne. Wizjonerki potrafiły biec tyłem z zawrotną prędkością po stromym, kamienistym i niebezpiecznym górskim terenie. Robiły to z głowami mocno odchylonymi do tyłu, patrząc prosto w niebo, rzekomo na postać Maryi, w ogóle nie widząc drogi przed sobą. Mimo to nigdy się nie potykały ani nie odnosiły obrażeń, gdy nagle, z pozycji stojącej, sztywno upadały do tyłu na kamienie. Następnie potrafiły unieść się z powrotem do pionu bez pomagania sobie rękami, jakby podnoszone niewidzialną siłą.
Mroczne cuda
Świadkowie opisywali lewitację, nienaturalną ciężkość dzieci. Dorośli mężczyźni nie mogli ich podnieść z ziemi podczas ekstazy.
Zjawiska te działy się głównie późnym wieczorem lub w nocy. Dziewczynki biegały po wiosce, krzycząc z przerażenia na widok pokazywanych im wizji piekła i kary (Noce Krzyków 1962). Wrzaski budziły mieszkańców wioski. W trakcie niektórych ekstaz głos dziewczynek diametralnie się zmieniał i stawał się nienaturalnie niski, metaliczny lub monotonny. Przypominał transy osób uznawanych za opętane lub media spirytystyczne. Podawały zjawie do ucałowania przedmioty codziennego użytku jak puderniczki, szminki, klucze, okulary. Wizjonerki w transie, pomimo mroku, potrafiły bezbłędnie oddać ucałowany przedmiot właścicielowi w tłumie gapiów. To nie były wiejskie opowieści przekazywane z ust do ust. To były wydarzenia, które działy się na oczach setek ludzi, w tym lekarzy, naukowców i kamerzystów.
Garabandal to gigantyczny paradoks. Z jednej strony mamy infantylną zjawę, która bawi się z dziećmi np. w chowanego, całuje puderniczki i pozwala sobie zakładać koronę na głowę. Z drugiej strony otrzymujemy mroczne, apokaliptyczne orędzie o księżach idących do piekła, przelewającym się kielichu gniewu i nadchodzącej karze ognia.
Następne kazanko











Wszetecznik
Kolejne doskonałe kazanko, Święty! Tym razem w pełni się zgadzam, ale… Matka Boska nie jest zagrożeniem dla bezreligijnych chrześcijan, bo wiemy co to za kreatura. Jednak żeby nie być jak ten faryzeusz, który czuje się lepszy od celnika, chciałbym zastanowić się czy i my nie mamy bożków? U nas podejrzanie wygląda kult Davida Wilkersona, Ellen G White, czy innego Zaca Poonena. A u mnie osobiście? Boże pokaż mi! Zgłębiajmy Biblię, niech nas oczyszcza!
Drogi Czytelniku! Jeśli czytasz to wieczorem i poczułeś strach, zwróć się do Jezusa, który zawsze wyciąga do Ciebie ręce i poproś go o ochronę. Jezus jest święty, wszechmocny i bez jego wiedzy ani woli żaden demon, zjawa czy sam szatan nie może nawet pierdnąć. Jeśli nie liczysz, że ochroni Cię jakiś krucyfiks, czy inny bibelot, ale ufasz Jezusowi z Biblii, jesteś nietykalny!
Pingback: Kazanie o szatanie - kim jest diabeł w świetle samej Biblii?
ephektyk
“Nie każdemu duchowi wierzcie, ale badajcie duchy, czy są z Boga.”
Wszetecznik
I List Jana 4:1