Fatima

Objawienia w Fatimie z 1917 roku, choć powszechnie uznane przez Kościół katolicki za nadprzyrodzone i boskie, kryją w oryginalnych spisanych relacjach dzieci zwłaszcza w pierwszych przesłuchaniach oraz świadków detale, które mocno odbiegają od tradycyjnego, obrazkowego wizerunku “Matki Bożej”. Zarówno wygląd postaci, jak i jej zachowanie można określić mianem nienaturalnego lub wręcz niepokojącego.

Zjawa

W powszechnej świadomości Maryja z Fatimy to wysoka, dostojna kobieta w długich szatach. Łucja początkowo opisywała istotę jako małą panią. Według pierwszych protokołów istota miała mieć niewiele ponad metr wzrostu i wyglądała jak dziewczynka lub nastolatka. Dzieci wspominały, że twarz zjawy była niesamowicie piękna, ale sztywna, wręcz nieruchoma, jakby pozbawiona emocji. Co ciekawe, w niektórych relacjach dzieci zauważały, że głos “Pani” zdawał się dobiegać jakby z wnętrza lub rezonować w ich głowach, a jej usta nie poruszały się w sposób naturalny.

Zjawa nie nosiła tradycyjnych biblijnych szat. Opisywano spódnicę sięgającą kolan, co w konserwatywnej, wiejskiej Portugalii tamtych czasów było szokujące i uznawane za nieskromne oraz linie ze światła na ubraniu. Na głowie miała coś w rodzaju świetlistego czepca lub kasku. Zachowanie zjawy oraz zjawiska towarzyszące jej przyjściu przypominały raczej zaawansowaną technologię lub manipulację zmysłami niż subtelną obecność duchową. Istota nie chodziła po ziemi. Pojawiała się i znikała w błysku, a gdy odchodziła, ślizgała się w powietrzu tyłem w stronę wschodu, nigdy nie odwracając się plecami do dzieci, które doświadczały stanu głębokiego transu, a po objawieniach były skrajnie wycieńczone fizycznie.

Kto zbawia?

Istota w Fatimie nakazała ustanowienie na świecie nabożeństwa do jej Niepokalanego Serca i twierdziła, że od tego zależy zbawienie dusz oraz pokój na świecie. Z perspektywy Biblii jest to sprzeczne z fundamentalną zasadą Nowego Testamentu:

Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus
Pierwszy List do Tymoteusza 2:5

Brutalne wizje

Świadectwa dzieci oraz późniejsze wydarzenia pokazują, że to było dopiero początkiem okrutnej manipulacji przesiąkniętej grozą, strachem i nacisku psychicznego, co również mocno rezonuje z kontekstem biblijnym.

W lipcu 1917 roku “Pani” otworzyła przed dziećmi ziemię, ukazując im ocean ognia, w którym cierpiały demony i dusze ludzkie. Łucja opisywała to po latach w swoich pamiętnikach:

Zobaczyliśmy jakby morze ognia, a w tym ogniu zanurzone były demony i dusze w ludzkich postaciach, podobne do przezroczystych, płonących węgli (…) Demony wyróżniały się przerażającymi i ohydnymi kształtami nieznanych, strasznych zwierząt, ale i one były przejrzyste i czarne.

Wizja trwała zaledwie chwilę, ale dzieci były tak przerażone, że Łucja napisała wprost:

Gdyby nie obietnica Pani, że zabierze nas do nieba, umarlibyśmy z trwogi i strachu.

Istota nie oszczędziła kilkulatków, pokazując im potępienie w sposób niezwykle obrazowy i brutalny.

Nakaz cierpienia

Kolejnym uderzającym elementem było ciągłe żądanie od dzieci fizycznego i psychicznego cierpienia w celu ratowania grzeszników. Zjawa pytała dzieci, czy chcą ofiarować się Bogu i znosić wszystkie cierpienia, jakie On zechce na was zesłać.
Dzieci, pod wpływem traumy po wizji piekła, zaczęły rygorystycznie i drastycznie ranić same siebie. Znalazły gruby powróz pasterski, pocięły go na kawałki i obwiązały sobie nim biodra bezpośrednio na gołe ciało. Nosiły go dzień i noc, cierpiąc z powodu ran i wrzodów, dopóki zjawa w kolejnym objawieniu nie kazała im zdejmować go przynajmniej na noc.

W pełnym słońcu portugalskiego lata dzieci nie piły wody przez całe dnie, oddając swój napój zwierzętom, by cierpieć za grzeszników. Hiacynta i Franciszek chłostali swoje nogi pokrzywami, doprowadzając skórę do krwi. Z perspektywy psychologii dziecięcej, istota zaszczepiła w umysłach małych dzieci potężne poczucie winy i odpowiedzialności za zbawienie świata. Siedmioletnia Hiacynta przed swoją przedwczesną śmiercią płakała na myśl o ludziach idących do piekła i popadła w głęboką melancholię. Łucja pisze, że kiedy Franciszek był już tak słaby, że nie mógł wstać z łóżka, oddał swój sznur Łucji, aby go schowała lub spaliła, by matka go nie znalazła. Jednak w przypadku Hiacynty matka odkryła prawdę. Gdy zdejmowała z dziewczynki ubranie, zobaczyła pas zaciśniętego, zakrwawionego sznura wpijającego się w jej drobne ciało. Olimpia z płaczem zdjęła sznur z córki.

Okrucieństwo

Podczas gdy ziemscy rodzice pragną ochrony i długiego życia dla swoich dzieci, zjawa już podczas drugiego objawienia chłodno zapowiedziała rychłą śmierć dwójki z nich:

Franciszka i Hiacyntę zabiorę niedługo. Ty (Łucjo) jednak tu zostaniesz przez pewien czas.

Rzeczywiście, rodzeństwo zmarło niedługo później w straszliwych męczarniach podczas epidemii hiszpanki (Franciszek w 1919 r., Hiacynta w 1920 r.). Mała Hiacynta umierała samotnie w szpitalu w Lizbonie, cierpiąc na ropne zapalenie opłucnej, gdzie jeszcze usunięto jej dwa żebra bez pełnej narkozy z powodu osłabienia. Przed śmiercią powtarzała, że „Pani” znowu jej się objawiła i zapowiedziała, że umrze w samotności, co dla małego dziecka było kolejnym emocjonalnym ciosem.

Kult cierpienia

Co ciekawe podobną sytuację widzimy w relacji opętanej Anneliese Michel (filmowej Emily Rose). Latem 1975 dziewczynie ukazuje się świetlista postać podająca się za Matkę Bożą. Istota nie przyniosła ratunku, lecz dała taki komunikat:
„Możesz zostać uwolniona natychmiast albo cierpieć dalej, by uratować miliony dusz przed piekłem”.
Wychowana w kulcie cierpienia Anneliese zgodziła się na pakt i zginęła z wycieńczenia i głodu. W chwili śmierci ważyła zaledwie 31 kilogramów, miała zmasakrowane kolana i zapalenie płuc.

W starożytnym świecie nacięcie własnego ciała i upuszczenie krwi miało charakter paktu. Wylewając krew dla bóstwa lub zmarłego przodka, którego często traktowano jak półboga (katolickiego świętego), człowiek mówił: „Oddaję ci cząstkę mojego życia, abyś ty dał mi to, czego chcę”.

Prawdziwy Bóg nie chce cierpienia

Dla biblijnego Boga taka praktyka była nie do przyjęcia. Po pierwsze, ludzkie życie i krew należały wyłącznie do Niego. Po drugie, Bóg Izraela chciał relacji opartej na zaufaniu i posłuszeństwie, a nie na magicznej wymianie i manipulowaniu bóstwem za pomocą fizycznego bólu oraz samookaleczenia. Dowodem takich zachowań może być fragment walki Eliasza z wyznawcami Baala:

Potem wołali głośniej i kaleczyli się według swojego zwyczaju mieczami oraz oszczepami, aż się pokrwawili.
Pierwsza Księga Królewska 18:28

W Fatimie zjawa od samego początku budowała napięcie. Przez pięć kolejnych miesięcy nie chciała wyjawić dzieciom swojego imienia, obiecując, że zrobi to dopiero podczas ostatniego spotkania w październiku. Kiedy nadszedł ten dzień słynnego tańca słońca, istota ogłosiła swoje oficjalne imię, które brzmiało jak gotowa marka: „Jestem Matką Boską Różańcową”. Podczas każdego z sześciu objawień w Fatimie, zjawa powtarzała ten sam, krótki, kategoryczny nakaz: „Odmawiajcie codziennie różaniec”.

Wprowadzono tu technikę motywacyjną opartą na strachu i poczuciu winy. Zjawa przekonywała małe, wiejskie dzieci, że od tego, czy ludzie będą bezmyślnie przesuwać pogańskie koraliki, zależą losy świata, zakończenie I wojny światowej oraz to, czy grzesznicy pójdą do piekła.

Jezus nakazał swoim uczniom

Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię
Ewangelia Marka 16:15

Czyli dobrą Nowinę o zbawieniu w Jezusie .
Tymczasem te byty mówią:

„Idźcie i promujcie moje orędzia, mój medalik, mój różaniec i moje sanktuarium”.