Objawienia maryjne w świetle Biblii

Kościół katolicki oprócz tabunu świętych, czczeniem obrazów i kłanianiu się kawałkowi ciasta wyróżnia się jeszcze pewnym osobliwym kultem. Rola Maryi jest wyjątkowa i wielowymiarowa. Nowy Testament przedstawia Marię jako skromną, bogobojną dziewczynę z Nazaretu. Jest ona błogosławioną między niewiastami, ale nigdzie nie przypisuje sobie boskich atrybutów, nie żąda modlitw ani świątyń. Jej ostatnie słowa zapisane w Ewangelii wg św. Jana brzmią:

Zróbcie wszystko, cokolwiek (Jezus) wam powie
Ewangelia Jana 2:5

Tymczasem dogmaty Watykanu takie jak o Niepokalanym Poczęciu z 1854 r. czy Wniebowzięciu z 1950 r. uczyniły z niej niemal boską istotę. Zwana jest Królową aniołów, Współodkupicielką i Pośredniczką łask. Jej rola wrasta w ostatnich latach nie tylko za sprawą teologii papieży, ale również pod naporem wszechobecnych objawień i wizji niebiańskiej panienki. Sama nauka o Maryi szacuje, że tylko w XX wieku zgłoszono na świecie ponad 3000 domniemanych objawień. Jednak liczba tych, które przeszły rygorystyczne procesy badawcze i zostały oficjalnie uznane przez Kościół za autentyczne, jest niezwykle mała, zaledwie kilkanaście do dwudziestu przypadków w całej historii.

Maryja w swoich orędziach rzadko bywa słodka i sentymentalna, często posługuje się dramatycznym językiem. Ostrzega, że jeśli ludzkość się nie opamięta, sprowadzi na siebie katastrofy, wojny i cierpienie. Prosi o modlitwę na różańcu, wzywa do nawrócenia, wstawianie się za umarłymi i nosi silne znamiona upokorzenia, okultyzmu i duchowej manipulacji.

Kiedy zaczyna się badać temat objawień maryjnych z krytycznej perspektywy, sprawy bardzo szybko przybierają niezwykle niepokojący obrót.