Kopsnij
„Kto przelewa krew człowieka”
Eilstein cytuje Księgę Rodzaju:
Kto przelewa krew człowieka, tego krew przez człowieka będzie przelana, bo na obraz Boży uczynił człowieka.
I Księga Mojżeszowa 9:6
Cytując powyższy fragment, tytułowa ateistka twierdzi, że jest to przykład sprzeczności i niekonsekwencji, ponieważ w kolejnych księgach ludzie będą zabijać z Bożego polecenia. Bóg najpierw mówi, że człowiek nie może przelewać krwi człowieka, a potem sam posyła Izrael przeciw innym ludom. Brzmi jak sprzeczność. Szczególnie jeśli ktoś czyta Biblię tak, jakby była zbiorem haseł moralnych do przyklejenia na lodówkę.
Tylko że ten fragment nie mówi: „nigdy żadnemu człowiekowi nie wolno odebrać życia”. On ustanawia zasadę odpowiedzialności za przelaną krew. Nie znosi sądu, tylko go zapowiada. Nie mówi, że morderca ma być głaskany po głowie, ale że krew człowieka jest tak cenna, iż jej przelanie domaga się odpłaty.
W dalszej lekturze Biblii Żydzi po wyjściu z Egiptu rzeczywiście atakują narody i obkładają je klątwą. Nikogo nie oszczędzają. Rzeczywiście wydaje się to niedorzecznie okrutne. Każdy zdrowo myślący człowiek czytający Biblię po raz pierwszy, szczególnie oceniając lekturę jako rzekomo świętą, musi czuć konflikt moralny.
Dlaczego naród wybrany przejmuje „dane przez Boga” ziemie, wybijając inne narody wraz z kobietami, starcami, dziećmi, a nawet zwierzętami?
Saul: litościwy buntownik czy pazerny król?
Zacznijmy od historii Saula, bo to ona dobrze pokazuje metodę Eilstein. Jej zarzut brzmi mniej więcej tak: Saul nie zabił jeńca, a Bóg uznał to za grzech. Czyli Biblia potępia litość, a Bóg domaga się zabijania.
Ale gdy czytamy sam tekst, obraz jest inny:
Saul jednak i lud oszczędzili Agaga oraz najlepsze owce, bydło, tuczne sztuki, jagnięta i wszystko, co było dobre, i nie chcieli ich wyniszczyć. Wszystko zaś, co było liche i bez wartości, obłożyli klątwą.
I Księga Samuela 15:9
To nie jest opis litości. To jest opis selekcji łupu. Saul i lud nie oszczędzają tego, co słabe, kruche i godne współczucia. Oszczędzają to, co najlepsze. To, co można wykorzystać. To, co ma wartość. Niszczy się tylko to, co „liche i bez wartości”. Jeśli ktoś chce widzieć w Saulu humanitarnego buntownika przeciw okrutnemu Bogu, musi tę scenę mocno polukrować.
Samuel obnaża problem natychmiast. Saul udaje posłusznego, ale beczenie owiec i ryk bydła zdradzają go szybciej niż niejeden świadek koronny:
Samuel zaś rzekł: A co to za beczenie owiec, które dochodzi do moich uszu, i ryk bydła, który słyszę?
I Księga Samuela 15:14
Saul próbuje jeszcze ratować sytuację religijną gadką. Zwierzęta miały być niby przeznaczone na ofiarę dla Pana. Czyli klasyka. Człowiek robi po swojemu, bierze to, co mu się podoba, a potem dokleja do tego pobożną karteczkę. Samuel odpowiada mu słowami, które są jednym z najmocniejszych zdań Starego Testamentu:
Samuel odpowiedział: Czy takie ma Pan upodobanie w całopaleniach i w rzeźnych ofiarach, co w posłuszeństwie dla głosu Pana? Oto: Posłuszeństwo lepsze jest niż ofiara, a uważne słuchanie lepsze niż tłuszcz barani.
I Księga Samuela 15:22
Tutaj nie chodzi o to, że Saul został ukarany za litość. Saul został ukarany za nieposłuszeństwo, pazerność i religijne usprawiedliwianie własnej samowoli. Zrobił dokładnie to, co ludzie robią do dziś: wziął z Bożego polecenia tę część, która była wygodna, a resztę poprawił po swojemu.
Agag nie był niewinnym jeńcem
Drugi element zarzutu dotyczy Agaga. Według Eilstein Saul wypadł z łaski szczególnie za to, że powstrzymał się od zabicia jeńca. Brzmi to tak, jakby Biblia potępiała sam fakt oszczędzenia bezbronnego człowieka. Tylko że znowu trzeba zapytać: kim jest ten jeniec?
Samuel mówi do Agaga:
Samuel zaś rzekł: Jak miecz twój pozbawiał kobiety dzieci, Tak niech wśród kobiet i twoja matka będzie pozbawiona dzieci. I porąbał Samuel Agaga w kawałki przed Panem w Gilgal.
I Księga Samuela 15:33
To zdanie jest kluczem. Agag nie zostaje zabity dlatego, że Bóg lubi egzekucje. Nie zostaje zabity dlatego, że miał zły paszport albo urodził się po niewłaściwej stronie pustyni. Samuel mówi wyraźnie: „twój miecz pozbawiał kobiety dzieci”. Agag był sprawcą. Był królem ludu, którego przemoc dotykała bezbronnych. Był człowiekiem, którego miecz robił innym matkom to, co teraz spotyka jego matkę.
To jest biblijna sprawiedliwość w najtwardszej postaci. Nie pluszowa, nie terapeutyczna, nie pachnąca świeczką zapachową z działu mindfulness. Straszna, ale nie ślepa. Agag nie jest w tej opowieści sympatycznym więźniem wojennym, którego okrutny prorok zabija dla zasady. Jest królem przemocy, który słyszy, że wraca do niego to, co sam robił innym.
Eilstein chce widzieć w tej scenie Boga, który gniewa się, bo ktoś nie zabił. Ale Biblia pokazuje coś innego: Boga, który sądzi człowieka i lud za wcześniejszą przemoc. Jeśli już ktoś coś tutaj idealizuje, to nie apologeta Biblii, tylko krytyk, który z Saula robi litościwego bohatera, a z Agaga niemal niewinną ofiarę.
Dlaczego Amalek?
Biblia sama podaje powód, dla którego Amalek zostaje osądzony. To nie jest kaprys plemiennego bóstwa, które obudziło się rano w złym humorze. Samuel mówi do Saula:
Tak mówi Pan Zastępów: Chcę pomścić to, co uczynił Amalek Izraelowi, stając mu na drodze, gdy wychodził z Egiptu.
I Księga Samuela 15:2
A Księga Powtórzonego Prawa tłumaczy dokładniej:
Pamiętaj, co ci uczynił Amalek w czasie drogi, gdy wyszliście z Egiptu, Że stanął ci w drodze i gdy ty byłeś zmęczony i strudzony, wybił wszystkich osłabionych, którzy pozostali w tyle, i nie bał się Boga.
V Księga Mojżeszowa 25:17-18
Amalek nie jest więc przedstawiony jako niewinny lud pasterzy, który spokojnie doił owce pod palmą, aż nagle przyszli Izraelici z okrutnym rozkazem. Amalek jest w Biblii obrazem napastnika, który uderza w tyły, w słabych, w zmęczonych, w tych, którzy nie mają siły się bronić. To jest bardzo ważne, bo bez tego zostaje tylko nagi obraz przemocy. Z tym kontekstem widać sąd.
Eilstein może oczywiście powiedzieć, że nie wierzy w Boga, w objawienie i w Boży sąd. Ma do tego prawo. Ale wtedy niech powie uczciwie: „odrzucam założenia Biblii”. Niech nie udaje, że Biblia sama w sobie jest opowieścią o bezsensownym mordowaniu. W świecie Biblii Amalek nie jest przypadkowym sąsiadem z innego plemienia. Jest ludem, który sam wszedł w historię jako napastnik uderzający w bezbronnych.
I tutaj wracamy do Księgi Rodzaju: „kto przelewa krew człowieka, tego krew przez człowieka będzie przelana”. Eilstein widzi tu sprzeczność, ale Biblia pokazuje ciągłość. Przelana krew woła o sąd. Człowiek jest obrazem Boga, więc morderstwo nie może zostać zamiecione pod dywan historii.
Następne kazanko
Zwą mnie Wszetecznikiem, bo i jestem tylko zwykłym grzesznikiem, ale staram się być święty, bo i Bóg jest święty.
Pingback: Czy bohaterowie biblijni są wzorem do naśladowania?
HENRYK
Dzień dobry.
Dzieło Pani Hanny Eilstein już samym tytułem informuje że będzie omawiane przy założeniu braku Boga ze wszystkimi tego konsekwencjami. Użył Pan dobrego porównania do prób zanalizowania dzieł Tolkiena jako powieści historycznych. Zgadzam się też z Panem że stosowana przez H. E. wielokrotnie ocena skutków sprawczego działania Boga (u H. E – mitycznego) w oparciu o tzw “współczesny etos humanistyczny” często – z różnych względów – zgrzyta. Nie mniej np:
1. Wykazane przez nią w wielu miejscach niespójności czy wręcz sprzeczności w Biblii po prostu są.
2. Opisane w niej sprawcze ingerencje Boga (np. wielokrotnie wymienione “zatwardzanie przez samego Boga serc” osób lub władców, w konsekwencji czego ponoszą oni lub całe ich narody straszliwe konsekwencje gniewu Bożego, którego nie byli w stanie uniknąć bo ten sam Bóg uprzednio zatwardził ich serca – co pozostawia wierzącego czytelnika w głębokiej konsternacji i wręcz narzucają zadumę nad tym co oznaczają w Biblii słowa “sprawiedliwość” i “miłosierdzie”. Szokuje to zwłaszcza w zderzeniu ze zbiorem superlatyw którymi opisaliśmy Boga: Wszechmocny, Wszechwiedzący, Nieskończenie Miłosierny…
3. Nasza (a przynajmniej moja) obserwacja historii i teraźniejszości pozwala nam (mi) sądzić że nie istnieją i nie istniały narody (ludy) z gruntu złe, występne i niezdolne do poprawy. Istnieją za to niewątpliwie źli ludzie, którzy bywają obdarzeni talentami pozwalającymi w sprzyjających im warunkach pociągnąć całe narody do bardzo złych rzeczy. Dlatego Pańska teza o tym że Bóg w swojej Wszechwiedzy widział występki pewnych ludów, Wiedział że są one niereformowalne i dlatego skazywał je na bezwzgędne wytępienie rękoma Izraelitów mocno mnie uwiera.
4. H. E. nigdzie nie postawiła tezy że Biblia przedstawia Izraela jako naród bez win lub nie objęty Bożymi karami – co Pan parokrotnie sugeruje.
5. Proszę pamiętać że H. E. była żydówką z pokolenia które przeżyło Holocaust czyli przedstawiczelką narodu w którym z każdych czterech siedzących przy stole w roku np. 1936, trzech zostało celowo, bezwzględnie i bestialsko zamordowanych. Ta sama H. E. musiała ponownie uchodzić z kraju swoich narodzin w roku 1968 na skutek ksenofobicznej polityki kolejnych Wielkich Ludzi. Przyzna Pan że osobiste doświadczenia nas kształtują – więc nie dziwi mnie że te doświadczenia zaskutkowały w niej odrzuceniem koncepcji Miłosiernego i Sprawiedliwego Boga i wywołało głęboką odrazę do samej koncepcji że jakieś Ludy mogą według arbitralnej decyzji (obojętnie czyjej) mogą być skazane na totalną zagładę.
I na koniec: jestem (jak sądzę) praktykującym chrześcijaninem który stara się sobie poradzić z uwierającymi go lub szokującymi fragmentami Biblii a i praktyki Kościoła.
Pozdrawiam
Wszetecznik
Dzień dobry, Panie Henryku.
Bardzo dziękuję za tak rzeczowy i uczciwy komentarz. Poruszył Pan kilka spraw, których nie da się odpowiedzialnie zamknąć w krótkiej odpowiedzi pod wpisem: rzekome sprzeczności w Biblii, zatwardzanie serca faraona, odpowiedzialność całych ludów, doświadczenie Heleny Eilstein po Holokauście i Marcu 1968 oraz pytanie, czym właściwie w Biblii są sprawiedliwość i miłosierdzie Boga.
Zgadzam się, że są to fragmenty, które mogą wierzącego czytelnika zostawić w głębokiej konsternacji. Nie chcę ich bagatelizować ani przykrywać listkiem figowym. Uważam jednak, że właśnie dlatego trzeba czytać je w pełnym świecie Biblii: z Bogiem, sądem, objawieniem, historią winy, cierpliwością Boga, ale też z Jego absolutną władzą nad stworzeniem.
Przygotuję pełniejszą odpowiedź w osobnym wpisie, bo temat jest zbyt szeroki na komentarz. Chciałbym odnieść się zwłaszcza do faraona i pytania, czy Bóg najpierw zatwardza człowieka, a potem karze go za coś, czego ten nie mógł uniknąć. To jest jeden z najtrudniejszych tematów, ale też jeden z najważniejszych, jeśli chcemy zrozumieć, że Biblia nie opowiada o Bogu pluszowym, lecz o Bogu sprawiedliwym, suwerennym i jednocześnie miłosiernym.
Dziękuję za ten komentarz, bo to jest dokładnie ten rodzaj rozmowy, dla którego warto pisać takie teksty.
HENRYK
Dziękuję za odpowiedź i z ciekawością czekam na Pana rozwinięcie tematu. Mam jednak nadzieję że obaj mamy świadomość że nawet przy najlepszej wierze, obaj poruszamy się w obszarze własnych interpretacji na temat tekstu który nie jest jednoznaczny. I jeszcze jedna uwaga: “rzekome sprzeczności”. Nie wdając się w sprzeczności co do interpretacji tekstów, sama H. E. wskazuje co najmniej kilka zdarzeń biblijnych, które w różnych księgach opisane są inaczej – więc sprzeczności są i jedyne co my – wierzący – możemy zrobić to jakoś próbować przełknąć tę żabę.
Pozdrawiam.
Wszetecznik
Nie ma sensu przełykać żaby. Rozsądniej ją wypluć. Jakim człowiekiem byśmy byli, przełykając żaby w obliczu niezbitych argumentów? Czego oczekiwać moglibyśmy w rozmowach od innych, którym wykazywalibyśmy błędne rozumowanie? Że też przełkną żabę, czy raczej, że zmienią myślenie? Biblia zachęca do zmiany myślenia. Ufam jednak Biblii i jeszcze w niej nie znalazłem sprzeczności, która pokazywałaby, że opisuje ona nieprawdę. Gdyby jednak ktoś mi pokazał taką sprzeczność, byłbym mu raczej wdzięczny i zmieniłbym podejście do tej księgi, wiedząc, że zbliżam się tym do prawdy. Proszę jednak konkretnie wymienić jedną lub kilka sprzeczności, a chętnie się nim przyjrzę.
Pozdrawiam!
HENRYK
Nieścisłości i sprzeczności mnóstwo wykazała np. H. Eilstein w książce którą zaczął Pan recenzować – wystarczy sięgnąć. Począwszy od Księgi Rodzaju, skończywszy na opisach (różnych w Ewangeliach) Męki Pańskiej i późniejszych wydażeń. Czy prowadzą one do wniosku że Biblia mówi nieprawdę? To chyba niewłaściwe pytanie wobec tego że te same zdarzenia w różnych częściach Pisma opisywane są inaczej – niekiedy istotnie inaczej. Ale jeśli nasza rozmowa ma mieć sens to chyba nie w formule “wskaż mi zdarzenie, to może się nad nim pochylę” ;-). W tym wątku proponuję wtócić do jego właściwego celu – zmierzenia się z wybranymi tezami recenzowanej książki.
Pozdrawiam
Wszetecznik
Panie Henryku,
zgadzam się, że warto wrócić do głównego celu wątku, czyli do wybranych tez Heleny Eilstein. Ale właśnie dlatego proszę o konkret. „Mnóstwo sprzeczności od Księgi Rodzaju po Ewangelie” brzmi mocno, ale nie daje mi materiału do uczciwej odpowiedzi. W kazanku przytaczam konkretne zarzuty Eilstein i próbuję je rozebrać na tekście. Nie jestem w stanie odpowiedzieć naraz na całe ponad 700-stronicowe dzieło, więc selekcja jest konieczna.
Nie chodzi mi o unik w stylu: „wskaż jedno, to może kiedyś się pochylę”. Chodzi o metodę rozmowy. Jeśli mówimy o sprzeczności, trzeba najpierw zobaczyć, co dokładnie jest sprzeczne: które dwa fragmenty, jakie twierdzenia, czy rzeczywiście nie mogą być jednocześnie prawdziwe, czy może mamy do czynienia z różnicą akcentów, skrótem, innym porządkiem narracji albo inną funkcją tekstu.
Co do opisów Męki Pańskiej — same różnice między Ewangeliami nie są jeszcze sprzecznościami. To normalne, że jeden świadek podaje jedne szczegóły, drugi inne, jeden układa materiał teologicznie, drugi chronologicznie, jeden skupia się na Piłacie, drugi na Herodzie, jeden cytuje jedną wypowiedź, drugi inną. Sprzeczność byłaby wtedy, gdyby dwa teksty twierdziły rzeczy wzajemnie wykluczające się w tym samym sensie i w tych samych warunkach.
Dlatego chętnie przyjrzę się konkretnym przykładom z Eilstein — nawet kilku. Najlepiej takim, które uważa Pan za najmocniejsze. Jeżeli rzeczywiście pokażą, że Biblia opisuje nieprawdę, nie zamierzam „przełykać żaby”. Wolę zmienić myślenie niż udawać, że problemu nie ma. Ale jeśli okaże się, że są to różnice perspektywy, skróty narracyjne albo pozorne sprzeczności, to też warto to uczciwie pokazać.
Pozdrawiam!
HENRYK
O. K.
1. Pierwszy bolesny temat wkazałem w pierwszym swoim wpisie: “zatwardzanie” serc ludzkich, za co później Bog karze tych którym te serca uprzednio zatwardził lub jeszcze gorzej: karze za to całe ich narody lub potomnych. Motyw ten w Biblii przewija się kilkakrotnie a faraon w KW jest jednym z nich. Trudno to pogodzić z obrazem Boga Miłosiernego.
2. W swojej recenzji poriszył Pan przykład Bożego gniewu na Saula za oszczędzenie Agaga dowodząc że gniew ten wynikał nie z czynu a z motywacji. To nie do końca zgodne z Biblią, gdzie w 1Sm 15:9 na początku czytamy: “Saul i lud ulitował się jednak nad Agagiem …” więc litość też była tu motywem – chyba że założymy że autorzy bywali czasem sarkastyczni.
3. Zgadzam się z tym że Boży przekaz musi być dostosowany do czasów i mentalności żyjących w nich ludzi, ale powtarzające się w Piśmie co najmniej kilkakrotnie nakazy eksterminacji całych nacji przez naród wybrany po pierwsze nie wypełnia moim zdaniem znamion jakiejkolwiek sprawiedliwej kary i kompletnie nie zgadza się z obrazem Boga z NT i nie da się tu pociągnąć wniosku o stopniowej zmiany przekazu na przestrzeni dziejów. Potwierdza natomiast tezę H. E. że w początkowym okresie tworzenia Pisma Bóg oczyma autorów był bardziej Bogiem plemiennym niż Bogiem świata.
Wszetecznik
Panie Henryku,
dziękuję za konkrety. Teraz rozmowa ma sens, bo możemy rozmawiać nie o „mnóstwie sprzeczności”, ale o trzech wyraźnych problemach.
1. Zatwardzanie serc
Już wcześniej wspomniałem, że przygotuję o tym osobny tekst, bo temat jest zbyt szeroki na komentarz.
Zgadzam się, że to jeden z najtrudniejszych tematów w Biblii. Nie nazwałbym go jednak sprzecznością, tylko poważnym problemem filozoficzno-teologicznym związanym z Bożą suwerennością, wolą człowieka i odpowiedzialnością moralną.
To ważne rozróżnienie. Sprzeczność byłaby wtedy, gdyby Biblia twierdziła jednocześnie, że Bóg nie ma wpływu na ludzkie decyzje i że ma wpływ na ludzkie decyzje — w tym samym sensie i pod tym samym względem. Tymczasem mamy tu raczej klasyczny problem determinizmu, wolnej woli, odpowiedzialności i natury sprawiedliwości. To są żaby, które siedzą nie tylko w Biblii, ale również w filozofii. Czy człowiek jest wolny, jeśli jego decyzje mają przyczyny? Czy można go sądzić, jeśli jego charakter został ukształtowany przez biologię, wychowanie, historię i okoliczności? Czy absolutna sprawiedliwość może być miłosierna w każdym pojedynczym przypadku, czy raczej miłosierdzie objawia się w szerszym planie? Filozofia od wieków potyka się o te same kamienie. Biblia nie wymyśla tych trudności, tylko pokazuje je w relacji człowieka ze Stwórcą.
Warto zauważyć, że obraz Boga panującego nad ludzkim sercem nie znika w Nowym Testamencie. Paweł pisze przecież:
„Albowiem Bóg to według upodobania sprawia w was i chcenie, i wykonanie.”
Flp 2:13
A w Liście do Rzymian, właśnie przywołując faraona, pisze:
„Nad kim chce, okazuje miłosierdzie, a kogo chce, zatwardza.”
Rz 9:18
Moim zdaniem faraon nie jest w Księdze Wyjścia niewinnym człowiekiem, któremu Bóg nagle złośliwie psuje serce, a potem go za to karze. Faraon jest już wcześniej władcą systemu ucisku, przymusowej pracy i mordowania hebrajskich chłopców. Zatwardzenie nie tworzy zła z niczego, ale wydaje faraona jego własnemu oporowi i czyni z tego oporu scenę objawienia Bożej mocy. To jest trudne, ale nie widzę w tym sprzeczności.
2. Saul i litość nad Agagiem
Rzeczywiście, niektóre przekłady oddają 1 Sm 15,9 tak, że Saul i lud „ulitowali się” albo „oszczędzili” Agaga i najlepsze zwierzęta. Tylko że sam dalszy tekst pokazuje, jaka to była „litość”. Nie oszczędzono słabych, chorych, bezbronnych i nędznych. Oszczędzono Agaga oraz to, co najlepsze: owce, bydło, tuczne sztuki i wszystko, co miało wartość.
Dlatego nie twierdzę, że w tekście w ogóle nie ma motywu „ulitowania się”. Twierdzę raczej, że nie jest to litość w naszym idealizowanym sensie: odruch miłosierdzia wobec niewinnego jeńca. Tekst sam demaskuje tę litość jako selektywne oszczędzenie tego, co było korzystne, cenne i wygodne. Saul nie występuje tu jako moralnie wrażliwy buntownik przeciw okrutnemu Bogu, lecz jako król, który bierze z Bożego rozkazu to, co mu odpowiada, a resztę przykrywa religijnym tłumaczeniem.
Dlatego Samuel mówi:
„Czyż Pan ma takie upodobanie w całopaleniach i ofiarach, jak w posłuszeństwie głosowi Pana? Oto posłuszeństwo lepsze jest niż ofiara.”
1 Sm 15:22
A przy Agagu dodaje:
„Jak twój miecz pozbawiał kobiety dzieci, tak niech wśród kobiet nie ma dzieci twoja matka.”
1 Sm 15:33
To drugie zdanie jest kluczowe. Agag nie jest pokazany jako przypadkowy, niewinny jeniec, którego zabija się dla zasady. Samuel przedstawia go jako sprawcę przemocy. W tym sensie zarzut Eilstein, że Bóg gniewa się, bo Saul „powstrzymał się od zabójstwa”, jest moim zdaniem skrótem, który pomija moralny kontekst sceny.
3. Eksterminacja ludów i obraz Boga z Nowego Testamentu
Tą kwestię również rozwijam we wspomnianym artykule, nad którym pracuję.
Tu także nie chcę udawać, że sprawa jest łatwa. Nakazy zniszczenia całych społeczności są jednymi z najtrudniejszych fragmentów Biblii. Ale nie zgadzam się, że automatycznie prowadzą do wniosku, iż mamy w Starym Testamencie Boga plemiennego, a dopiero potem Boga świata.
Już w Starym Testamencie Bóg nie jest tylko Bogiem Izraela w sensie plemiennej maskotki. Sądzi Egipt, ale ratuje niektórych Egipcjan. Sądzi Jerycho, ale ocala Rachab. Przyjmuje Rut Moabitkę. Posyła Jonasza do Niniwy. A przede wszystkim sądzi również Izraela, gdy Izrael staje się podobny do narodów, które wcześniej zostały usunięte z ziemi.
Nie przywołuję tego, aby twierdzić, że Eilstein uważała Biblię za książkę wybielającą Izrael. Nie o to chodzi. Przywołuję to, żeby pokazać, że biblijna wizja sprawiedliwości nie jest prostą propagandą plemienną. Biblia nie mówi: „nasi mogą wszystko, obcy są źli”. Biblia mówi raczej: Bóg jest Panem wszystkich narodów i ta sama miara może spaść również na Izrael.
Dlatego sądzę, że problem nie polega na tym, iż Stary Testament zna tylko Boga plemiennego. Problem polega na tym, że pokazuje Boga sprawiedliwego w sposób, który dla współczesnego czytelnika jest bardzo trudny do przełknięcia. Ale ja nie chcę tej żaby przełykać ani udawać, że jej nie ma. Wolę ją rozłożyć na czynniki pierwsze i zapytać, czy rzeczywiście jest sprzecznością, czy raczej zderzeniem naszej krótkowzroczności z biblijną wizją Boga, sądu, narodu i historii.
Nie chcę robić z Boga pluszaka, którego da się pogodzić z każdym współczesnym odruchem moralnym. Jeśli Biblia mówi, że Bóg sądzi i zatwardza, to wolę zapytać, co to znaczy, niż zasłaniać Mu ręce, jakby Stwórca potrzebował mojego PR-u.
Szerzej próbuję to opisać w osobnym wpisie, zwłaszcza temat faraona i zatwardzania serca. To jest za duży problem na komentarz, ale bardzo dobry punkt wyjścia do dalszej rozmowy.
Pozdrawiam!
HENRYK
Jak już pisałem, czekam z ciekawością na szerszą publikację na najcięższe tematy, niemniej tytułem polemiki do ostatniego i przedostatniego Pana wpisu.
1. Zauważone przeze mnie niespójności w Biblii (sprzeczność to może zbyt mocne określenie) jak np.wspomniane opisy Męki Pańskiej po prostu są. Można je różnie interpretować (co Pan próbuje robić) ale pamiętajmy że to nasze interpretacje niespójności które są bezsprzeczne.
2. Co do faraona – nic nie wiemy o jego poprzedniej grzeszności, nie opisanej w Biblii (tak strasznej że karę ponosi cały naród, w tym noworodki), wiemy za to o zatwardzeniu jego serca przez Boga. Dziwne byłoby to niedopatrzenie ze strony natchnionych twórców Pisma.
3. Osobiście jestem zwolennikiem warsztatu naukowego a nie publicystycznego (jestem ścisłowcem). Jeśli czegoś w tekście nie rozumiemy, to dopóki nie dotrzemy do danych pozwalających zrozumieć, jestem raczej zwolennikiem oznaczenia fragmentu notatką “nie rozumiem” niż budowania interpretacji których nie jestem w stanie niczym podeprzeć.
Pozdrawiam