Dlaczego warto grzeszyć? To pytanie może wydawać się prowokacyjne, ale zastanówmy się, jak wielu religijnych chrześcijan postrzega grzech. Czy naprawdę uważają go za coś szkodliwego, czy raczej za atrakcyjną przyjemność, której Bóg im zabrania?
Być może właśnie sposób postrzegania grzechu pozwala rozpoznać, czy człowiek rzeczywiście zmienił myślenie, czyli nawrócił się w biblijnym znaczeniu.
Czy ateiści potrzebują religii, żeby być moralni?
Kiedy byłem jeszcze katolikiem, wydawało mi się, że ateiści są ludźmi pozbawionymi wartości i moralności. Skoro nie uznają Bożych przykazań, dlaczego mieliby pozostawać wierni swoim partnerom, unikać przypadkowych kontaktów seksualnych, mówić prawdę czy postępować uczciwie?
Nie znałem jednak zbyt wielu niewierzących. W moim religijnym środowisku ostrzegano przed ludźmi spoza Kościoła, ich poglądami i publikacjami. Najbezpieczniejsze miały być katolickie źródła, najlepiej z imprimatur. Nawet Biblię należało poznawać przez interpretację duchownych.
Dopiero kiedy Biblia pomogła mi wydostać się z tego systemu, odkryłem coś zaskakującego. Poznałem ateistów i agnostyków, którzy byli wierni swoim partnerom, nie interesowali się przygodnym seksem, nie kłamali, nie oszukiwali i nie przeklinali.
Co więcej, niejednokrotnie wykazywali się większą tolerancją, wyrozumiałością i dojrzałością niż ludzie, których znałem ze środowisk religijnych.
Nie oznacza to oczywiście, że każdy ateista jest moralny, a każdy katolik nieuczciwy. Zrozumiałem po prostu, że moralność nie jest wyłączną własnością żadnego wyznania.
Paweł zauważył zresztą, że również poganie, którzy nie znają Bożego Prawa, potrafią postępować zgodnie z jego wymaganiami, kierując się sumieniem (Rzymian 2:14–15).
Zacząłem więc zastanawiać się, czy moje przekonanie, że człowiek bez religijnych zakazów będzie bez opamiętania grzeszył, nie wynikało z tego, że sam uważałem grzech za coś atrakcyjnego.
Nawrócenie to zmiana myślenia o grzechu
Biblijne nawrócenie, czyli metanoia, oznacza zmianę myślenia. Nie chodzi wyłącznie o zmianę zachowania wynikającą ze strachu przed konsekwencjami. Chodzi o przemianę sposobu rozumienia dobra i zła.
Paweł pisze:
„Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne. Wszystko mi wolno, ale ja nie dam się niczemu zniewolić”.
1 Koryntian 6:12
W 1 Koryntian 10:23–24 dodaje, że nie wszystko buduje i że należy uwzględniać dobro drugiego człowieka.
To niezwykle istotna różnica. Człowiek może nie kraść dlatego, że boi się więzienia. Może jednak nie kraść również dlatego, że rozumie, jak bezsensowne jest życie kosztem innych.
Oszustwo niszczy zaufanie, relacje i reputację. Co więcej, czas, energię i inteligencję przeznaczone na kradzież można wykorzystać do zdobywania umiejętności, rozwijania zainteresowań czy budowania czegoś wartościowego.
Taki człowiek nie rezygnuje więc z żadnego skarbu. Rezygnuje z zachowania, które ograniczałoby jego możliwości.
Podobnie zdrada przestaje być ekscytującą przygodą, a staje się niszczeniem wartościowej relacji. Kłamstwo przestaje być sprytem, a staje się przeszkodą w budowaniu zaufania.
Człowiek, który zmienił myślenie, nie tylko powstrzymuje się od grzechu. Przestaje uważać go za coś wartościowego.
Czy grzech rzeczywiście jest tak atrakcyjny?
W popkulturze, ale również w niektórych chrześcijańskich kazaniach, grzech przedstawia się jako źródło niezwykłych przyjemności.
Szatan bywa niemal patronem dobrej muzyki, rozrywki, seksualności i nieskrępowanej zabawy. Bóg natomiast kojarzy się z zakazami, cierpieniem i wyrzeczeniami.
To dość osobliwa reklama chrześcijaństwa.
Tymczasem Jezus w Jana 8:34 nazywa człowieka popełniającego grzech jego niewolnikiem. Jakub opisuje pożądliwość, która rodzi grzech, prowadzący ostatecznie do śmierci (Jakuba 1:14–15).
Biblia nie zaprzecza, że grzech może oferować chwilową przyjemność. Hebrajczyków 11:25 mówi nawet o przemijającej rozkoszy grzechu.
Jednak przyjemność nie zawsze oznacza korzyść.
Można przecież skoczyć na bungee bez liny. Przez chwilę emocje będą zapewne niezwykłe. Czy jednak warto?
Podobnie szatan nie jest w Biblii fascynującym dobroczyńcą ludzkości. Jezus nazywa go kłamcą (Jana 8:44), a Paweł opisuje wrogie moce jako rozbrojone i pokonane przez Chrystusa (Kolosan 2:15).
Grzech potrafi być kuszący, ale nie oznacza to, że jest wartościowy. Nie wszystko, co błyszczy, jest skarbem.
Dlaczego warto grzeszyć? Problem starszego brata
W przypowieści o synu marnotrawnym (Łukasza 15:11–32) młodszy syn opuszcza rodzinny dom i roztrwania majątek.
Czy naprawdę było mu czego zazdrościć? Zmarnowanych pieniędzy, utraconych możliwości, głodu i upokorzenia?
Nawet jeśli początkowo doświadczał przyjemności, skończył w nędzy, pracując przy świniach. Nie była to udana inwestycja w szczęśliwe życie.
Co ciekawe, kiedy syn wraca do domu, ojciec przyjmuje go z radością i urządza ucztę.
Jednak starszy brat, który pozostał przy ojcu i przestrzegał jego poleceń, jest oburzony. Wypomina ojcu, że nigdy nie otrzymał nawet koźlęcia, aby zabawić się z przyjaciółmi.
Ojciec odpowiada:
„Synu, ty zawsze jesteś ze mną i wszystkie moje dobra należą do ciebie”.
Łukasza 15:31
Starszy brat najwyraźniej nie doceniał tego, co miał. Posłuszeństwo postrzegał jak pracę, za którą należała mu się odpowiednia zapłata.
Czy nie przypomina to niektórych religijnych chrześcijan, którzy oburzają się na darmową łaskę Boga?
Jak to? Grzesznicy mogą otrzymać zbawienie? To po co ja przez całe życie sobie wszystkiego odmawiałem?
Takie pytanie może zdradzać przekonanie, że grzesznik korzystał z jakichś wyjątkowych dóbr, których chrześcijanin został pozbawiony.
Tymczasem młodszy syn nie wrócił z wielkim bogactwem wrażeń i doświadczeń, których należałoby mu zazdrościć. Wrócił głodny, upokorzony i świadomy własnych błędów.
I może właśnie tego nie rozumiał jego starszy brat.
Bóg chce, abyśmy mieli życie w obfitości
Czy Biblia rzeczywiście przedstawia Boga jako kogoś, kto chce pozbawić człowieka radości?
Jezus mówi:
„Ja przyszedłem, aby miały życie i aby miały je w obfitości”.
Jana 10:10
Nie przyszedł odebrać życia, ale je dać. Nie przyszedł nas zniewolić, ale wyzwolić.
W Jana 15:11 wyjaśnia uczniom, że pragnie, aby ich radość była pełna.
Psalmista natomiast opisuje Boga jako troskliwego pasterza:
„PAN jest moim pasterzem, niczego mi nie zabraknie”.
Psalm 23:1
A następnie wspomina o zielonych pastwiskach, spokojnych wodach i pokrzepieniu duszy (Psalm 23:2–3).
To obraz opieki, odpoczynku, bezpieczeństwa i zaspokojenia potrzeb. Nie ma tutaj sugestii, że Bóg czerpie satysfakcję z odbierania człowiekowi przyjemności.
Przeciwnie, życie z Bogiem zostaje przedstawione jako coś dobrego i pożądanego.
Bóg jest hojny, a nie skąpy
W Księdze Jeremiasza Bóg mówi do Izraelitów przebywających na wygnaniu:
„Gdyż ja znam myśli, które mam o was, mówi PAN: myśli o pokoju, a nie o utrapieniu”.
Jeremiasza 29:11
Słowa te dotyczyły konkretnej obietnicy przywrócenia wygnańców do ojczyzny. Pokazują jednak Boga, który planuje odbudowę i pokój, a nie cierpienie jako cel sam w sobie.
Paweł zapewnia Filipian:
„Lecz mój Bóg zaspokoi wszelką waszą potrzebę według swego bogactwa w chwale, w Chrystusie Jezusie”.
Filipian 4:19
Z kolei w 1 Tymoteusza 6:17 przedstawia Boga jako tego, który obficie daje nam dobra, abyśmy mogli z nich korzystać.
Oczywiście nie oznacza to, że chrześcijanin nigdy nie zachoruje, nie zazna biedy ani nie będzie cierpiał. Jezus zapowiadał swoim uczniom trudności (Jana 16:33).
Nie ma jednak biblijnych podstaw, aby traktować cierpienie jako cel chrześcijańskiego życia, a radość jako coś podejrzanego.
Paweł ostrzega nawet przed podporządkowywaniem się ludzkim nakazom:
„Nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj”.
Kolosan 2:21
Takie religijne ograniczenia mogą wyglądać na przejaw pobożności, lecz niekoniecznie prowadzą do prawdziwej przemiany.
Nie trzeba więc rezygnować z muzyki, zabawy, przyjaźni czy odpoczynku, aby podążać za Jezusem. Ważne jest, czy nasze wybory rzeczywiście służą dobru i nie prowadzą do zniewolenia.
Łaska nie oznacza, że grzech stał się dobry
Niektórzy chrześcijanie mają problem z zaakceptowaniem zbawienia z łaski. Trudno im pogodzić się z myślą, że Bóg zbawia ludzi, którzy wciąż zmagają się z grzechem.
Paweł wyraźnie naucza jednak, że zbawienie jest darem, a nie zapłatą za dobre uczynki (Efezjan 2:8–10).
Czy to oznacza, że skoro Bóg okazuje łaskę, warto nadal grzeszyć?
Paweł zadaje dokładnie takie pytanie w Rzymian 6:1–2 i stanowczo odrzuca ten wniosek.
Łaska nie sprawia, że grzech staje się wartościowy. Przeciwnie, uczy nas odrzucania bezbożności i prowadzenia rozsądnego, sprawiedliwego życia (Tytusa 2:11–12).
Człowiek nawrócony nie powinien zazdrościć grzesznikom. Powinien raczej rozumieć, że grzech może odbierać im wolność, zdrowie, spokój, możliwości rozwoju i wartościowe relacje.
A kiedy Bóg okazuje im miłosierdzie, powinniśmy się cieszyć, nie oburzać.
Dlaczego nie warto grzeszyć?
Spotykałem ludzi, którzy mówili, że wierzą w Jezusa, ale decyzję o pójściu za nim odkładają na później. Najpierw chcieli jeszcze „trochę pożyć”.
Wyobrażali sobie, że chrześcijaństwo oznacza koniec przyjemności, rozrywki i początek smutnej egzystencji.
Skąd wzięli taki obraz? Być może od samych religijnych chrześcijan, którzy do biblijnej nauki dodają własne zakazy i przedstawiają wyrzeczenia jako najwyższą wartość.
Tymczasem Bóg nie wzywa nas do życia pozbawionego radości. Chce, abyśmy byli wolni, dojrzali, uczciwi i zdolni do miłości. Byśmy potrafili korzystać z dobrych rzeczy bez popadania w zniewolenie.
Nawrócenie nie polega na odkryciu, że wszystko, co przyjemne, jest grzeszne. Polega między innymi na odkryciu, że grzech wcale nie jest tym dobrem, za które go uważaliśmy.
Dlaczego więc warto grzeszyć? Dla chwilowej przyjemności okupionej stratami? By doświadczyć złudzenia wolności, które prowadzi do niewoli? Po to, by zdobyć korzyści, które mogą odebrać nam możliwość osiągnięcia czegoś znacznie lepszego?
Być może pytanie „Dlaczego warto grzeszyć?” najwięcej mówi nie o samym grzechu, lecz o człowieku, który nadal dostrzega w nim wartość.
Bo jeśli rzeczywiście zmieniliśmy myślenie, odpowiedź jest prosta: nie warto.
Poprzednie kazanko
Następne kazanko











Co o tym myślisz?
Jeśli spodobał Ci się ten referat i pobudził Cię do przemyśleń, podziel się tym w komentarzu lub pisząc do mnie. Jeśli dzięki temu artykułowi udało Ci się spojrzeć na tą kwestię z innej perspektywy to spełnił on zamierzony cel. Jeśli po lekturze skłaniasz się do zmiany swoich poglądów lub utwierdziłeś się w swoich przemyśleniach, które są sprzeczne z moimi to również chwała Bogu. Pomóż i mi znaleźć prawdę, dzieląc się ze mną i innymi czytelnikami swoimi argumentami na ten temat.